طوفشیرین سالهای گذشته

بنام خدا                                      

             خاطرات  طوفشیرین   ( مرحوم احمد   افشاری کسی که مانع تخریب  بیشترطوفشیرین  شد .)   

               <<  طوفشیرین می ماند .>>

      

در رابطه  با طوفشیرین و گذشته آن و اینکه چه دورانی را پشت سر گذاشته  مطلب  زیاد است ، ولی تا آنجا که از دوران کودکی در ذهن و خیال من بجای مانده  رخدادهائی  است  که در  دهه های 1350 و 1360 در این محل  واقع شده ، که شایداز لحاظ نوستالژی دوران کودکی و نوجوانی  برای کسانی  که در  آن ایام در طوفشیرین  زندگی می کرده اند جالب  باشد .  برخی از این موارد  ممکن است از دید خیلی ها  پنهان مانده باشد ولی موارد  و حوادثی بوده است  که تاثیری چشمگیر در تاریخ گذشته مردم در آن زمان  داشته است .

طوفشیرین در گذر تاریخی دهه های فوق  خاطرات تلخ وشیرینی را پشت  سر گذاشته است ، و مردم زیادی  هم  بوده اند که در ان ایام در انجا سکونت  داشته اند ولی  اکنون بخاطر شرایط شغلی و زندگی از طوفشیرین نقل مکان  نموده اند .

ابتدا برای تشریح آن دوران می خواستم  همزمان با سیر  وقایع  تاریخ گذشته را مرور نمایم ،  ولی بعد دیدم  ممکن است پیگیری این روش از طرف خواننده  کسل کننده باشد ، و راه دیگر این بود  همزمان با شرح وقایع ، گذری بر اوضاع و احوال  آن زمان بیندازیم . و بدین گونه  حق مطلب  را ادا نمائیم  در گذر از این طریق  راه  دوم  را انتخاب نمودم .

افراد زیادی  در  زندگی مردم وجود دارند  که گاهی نقش  مهمی  را  در جامعه  خود ایفا می نمایند که  از دید  مردم  عام پنهان می ماند ولی کسانی که  جویای حقیقت  هستند ،  و زندگی خود را با تفکر و تامل  سپری می نمایند آنها را  کشف ، و نویسندگان حقایق هم انها را به  سمع  شنوندگان و خوانندگان  می رسانند .

اگر برخی مسائل را جدی تر  بخواهیم موشکافی نمائیم می بینیم  عامل پیشرفت  و یا عقب ماندگی برخی  از مناطق  از جمله همین  هفتکل  خودمان  که نمونه  بارز  و عینی آن است  نقش  افرادی است  که در برهه ای  از زمان می توانستند  با امکانات  و اختیاراتی  که داشتند  نقش موثرو چشمگیر مثبتی  داشته باشند  ولی  به دلایلی که تشریح  آن  شاید مارا  به  منافع  فردی  و یا مصلحت  اندیشی  موقعیت شغلی و زندگی و یا نداشتن  درک صحیح از  اوضاع  و شرایط   آن  زمان باشد  بکشاند که اکنون دیگر فایده ای ندارد . بهر صورت  آنچه گذشت گذشته است ، و حال  باید فکری نو در آویخت و به مرحله عمل رساند  هر چند که  رفع و جبران گذشته آن به راحتی  میسر نمی باشد  و توان بسیاری را طلب می نماید   که اگر خواهانی داشته باشد  انجام شدنی است  و هنوز دیر نشده .  و در این رابطه باید کسانی که می توانند  با قلم  .  زبان . کار هنری و فرهنگی و موقعیت و توان شغلی  در این ورطه  قدم بگذارند  آنوقت خواهیم دید که  آیا هفتکل باز  سرگردان میان  دو شهر  رامهرمز  و مسجد سلیمان   خواهد ماند   یا  گذشته چشمگیر اقتصادی .اجتماعی .و فرهنگی خود را  باز  خواهد یافت .

یکی از افرادی  که در  حوزه عمل  زندگی و شغلی  خود نقش  مثبت و عدالت خواهانه ای را  همیشه دنبال می کرد پدرم ،  مرحوم  احمد افشاری ( معروف به لال احمد) بود  که در محله نزدیک دبستان  امید  زندگی  می کرد و با داشتن  یک  دکان  بقالی   کوچک ،  امرار معاش می نمود.. وی در گذشته  به مشاغل  بنائی و سپس سرکارگری (فورمن )در ساخت  منازل شرکتی    نزد . یک  پیمانکار اصفهانی  بنام  معمار جواد تگریان(کوهرنگی)  مشغول  به کار بود  و با  فوت  نا بهنگام   پیمانکار فوقالذکر   موقعیت کاری خود را از دست داد .( لازم به ذکر است که مرحوم معمار جواد تگریان و برادرش معمار رضای تگریان در سال های دور در شهرستان های هفتکل و مسجد سلیمان بصورت پیمانکار  با شرکت نفت همکاری داشتند .) و مدتی بیکار بود  تا اینکه   به دکان داری  مشغول شد .  و از آنجا که در آمد چندانی  عاید خانواده  ما نمی شد  ولی همینکه مغازه ای داشتیم واز آن  طریق امرار  معاش می نمودیم  قانع بودیم ، و من هم از کودکی  که   به کلاس اول دبستان   رفتم  یادم است که باید در مغازه به پدرم کمک  می کردم و به همین خاطر شنونده دائمی  خیلی از  حرفهای او بودم . و بیشتر اطلاعات  ذهنی و فکری  اور ا   مدام  در  حرف و عمل وی می دیدم .  پدرم اطلاعات خوبی  نسبت به اوضاع اجتماعی  جامعه و روزگار  داشت  و   با اینکه بی سواد بو د ولی بیشتر داستان های  شاهنامه و حکایات سعدی و مولوی و ....... را می دانست و زمان دانش آموزی من  به زور نهضت  پیکار با بی سوادی به کلاس های شبانه کشیده شد ولی  حاصل  آن ، فقط   به  یاد گیری  جمع و تفریق اعداد ریاضی انجامید .که آنهم به دلیل  نیاز  و یا جبر کاری و  ثبت فروش نسیه  بود  که همین  مقدار  ، گاهی زمینه  گریز مرا  از مغازه  می توانست  فراهم کند . تا اندکی  به  بازی و  رفع  خستگی بپردازم . . مغازه  ما ،  هم  محل فروش اجناس بود و هم  مکانی برای  تحلیل  اوضاع اجتماعی  زندگی  مردم  طوفشیرین  و علت  آن هم استعداد و   در ک پدرم  ، و هم کساد ی فروش مغازه  بود   زیرا مردم وضعیت مالی  خوبی نداشتند .و همین دو مسئله  زمینه  تفکر و تامل  را برای پدرم  که پا یبند  مغازه  شده بود     بوجود می آورد .

 اکثر  وقایع و اتفاقاتی  که در اطراف  محله  ما می گذشت  از چشم  پدرم  پنهان نبود و بیشتر اوقات  تحلیل   در ستی  از وقایع  ارائه می داد. و تا آنجا که می توانست   سعی می کرد نقش  مثبت  و خیرخواهانه ای  را ایفا نماید . درآمد مغازه  بیشتر  به  فروش نسیه  میرفت   که پول  آن اکثر اوقات  بر نمی گشت   هرچند  که  چند مرتبه  هم . دفتر فروش نسیه  را پاره  کرد  که  دیگر  قرضی  نفروشد  ولی  باز در مقابل  درخواست  همان  مردم  بد حساب  بخاطر  فقر مالی  تسلیم  می شد در هر صورت  رزق و روزی  ما  میرسید . و شکر گزار بودیم. (فکر کنم  تا اندازهای  به  خصوصیات  شخصیت    پدرم    پرداخته ام و در صورت  نیاز  ، باز  به مقتضای  مطلب  در آینده  بیان خواهم نمود .  )

 

 

 

 بعد از  رفتن شرکت  نفت  از هفتکل و خروج اجباری  کارکنان  آن ، شهرهفتکل  و به  تبع  آن طوفشیرین هم  خالی  از سکنه ای  شد  که  شاغل  شرکت بودند .و ناقوس  یاس و نا امیدی سایه خود  را  ارام  بر اوضاع  اجتماعی  مردم  گسترش میداد  رونق   بازار  شهر  رو به کسادی  گرائید و روزنه های  امید و شکوفائی  یکی بعد از دیگری بسته می شد   . تردد و رفت آمد در شهر کاهش یافت  و بازاریان  شهر  از بیکاری  پشه می پراندند .  تفریح  و سرگرمی  های  فرهنگی مانند  سینما و تاتر و باشگاه  یکی بعد از دیگری  تعطیل شد. واین  روی  تحصیل درس و مشق  دانش آموزان  هم  تاثیر خود را گذاشت    و این  سیر رو به افول  ادامه داشت .  و از کسی  کاری  برنمی آمد

در هر صورت خالی از سکنه شدن برخی از خانه ها  در میان  محله های  مختلف  و بخصوص  نفت سفید  داشت  اثر ویرانگری  خود را میگذاشت . زیرا  تنها موردی  که به درد دزدی  خلاف کاران  می خورد  خرید و فروش آهن الات بود . که شبانه  خانه هائی  را که  در حاشیه  بودند  مورد دستبرد  می زدند .و با اینکار  نابودی  محله  هارا  سبب می شدند . مانند ضربه  ای  که  بعد ها  نفت  سفید خورد . و نا بود شد .

          روزگار به  سردی  گرائیده  بود و زندگی  اکثر مردم  که  کارگران  باز نشسته  بودند  با  دریافت  حق  بیمه ناچیزی  میگذشت.  بطوری که  حسرت  خیلی  از چیز ها  به دل  بچه ها  می ماند   .  در هر صورت  مردم  محکوم  به  زندگی  بخور نمیر  خود بودند .و راه دیگری نداشتند . و غا رتگران استعمار بیشترین سرمایه مردم را به غارت برده بودند. چند سال گذشت  تا اینکه در سال 48 ارتش (تیپ 3 زرهی تبریز) به هفتکل  آمد  و شرایط  را دگرگون  .و خیلی از معادلات  را تغییر داد  .وضعیت  بازار  شهر  رونق گرفت .ولی مردم آمادگی تعامل با نیروی رزمی و نظامی  ارتش  را که بیشترشان  مجرد بودند  نداشتند و همین باعث اصطکاک  در برخی از موارد می شد.ولی مرور زمان  بتدریج  شرایط  را بهتر می کرد . و مردم  با تغییراتی  فرهنگی  اجتماعی  که بر روی نیروهای ارتشی  که کم کم تشکیل خانواده می دادند  .  ارتباط بیشتری  پیدا نمودند  وتوانستند  با تعامل مثبت  از توانائی های همدیگر  استفاده کنند .و در اینجا نباید از  حق  گذشت  که  نیروهای ارتشی بودند  که از  فرهنگ مردم  هفتکل  در جهت  رشد اجتماعی  خود بهترین  استفاده  را بردند .(همیشه  وقتی  فرهنگ اجتماعی  جامعه ای  بالا  باشد  تاثیر خود  را  بر دیگران  خواهد گذاشت .)  با ورود  ارتش  برخی  از خانه  های   خالی  از سکنه  به  اجاره  رفت   به  بهائی  اندک . زیرا  حقوق  ارتشی  ها  هم  رقم  ناچیزی   بود    بطوریکه  تا اخر  ماه  نمی کشید  و  آنها  هم  مجبور  به  خرید  نسیه  می شدند .و مغازه  ما هم  با اینکه  کمی رونق گرفته  بود   دچار  نسیه فروشی  به  ارتشی ها  شده بود . کم کم پای  خیلی  از آنهائی  که در طوفشیرین  بودند   به  مغازه  ما کشیده  شد  و پدرم  هم  وقتی  وضعیت  مالی   آنها را دید  در مقابل  خواهش  و درخواست  انها هم  به لحاظ  روحیه  خاص  خود  کوتاه  آمد  و مانند پناه  و ملجائی  برای  آنها شد .وپدرم  را  با نام  اقا افشار  صدا می زدند و او را خیلی  دوست  داشتند  و  پدرم  هم  هوای  انها  را  داشت  و در مقابل  اصطکاک های  جوانان محل  با  انها  و خانواده  ها  همیشه  پادر میانی  می کرد . و  قضیه  را فیصله  میداد . ضمن اینکه  خیلی  از  نیروهای  ارتش  هم  نیروهای  دیپامه  وظیفه  بودند  که  دوران  خدمت  خود  را می گذراندند.  کم کم  نیروهای ارتشی  متاهل می شدند  و خانه  های سازمانی  ارتش  به  انها  تحویل می شد  و درطوفشیرین  کم وبیش  تعدادی  خانه  خالی  همیشه  بود .و صاحبان  آنها  هم  که  دیگر تصور  بازگشت  به  هفتکل  را نمی دیدند    از  نگهداری  و هزینه  تعمیر انها  خسته  شده  بودند و برای جلوگیری از  دستبرد  و غارت آهن الات  ان  هم  کاری  نمی توانستند بکنند ..و در گوشه  و کنار زمزمه  فروش  آنها  به گوش  میرسید. و یکی  از همین  خانه  ها  خانه مرحوم  احمد علی  سرکوهکی بود  که  در  مقابل  دکان  ما قرار داشت  خانه ای  بادروازه  کوچک  که  دو تا سکو  در جلوی  آن قرار داشت  و در بالای درب  قاب عکس  کوچکی  به  اندازه  یک  کاغذ ( A4)که عکس  پسرش  به  نام  قاسم   در گوشه  سمت  چپ بالا  قرار داشت  و در زیر  آن  با خط   درشت نستعلیق  نوشته  شده  بود  « این  خانه  از مال  قاسم  سر کوهکی  است » . وقاب  عکس  باچارچوب چوبی و محافظ  شیشه ای  در  دیوار جا سازی شده بود . و من از بیکاری  و جلوی  دید  بودن  آن .  مرتب   به آن نگاه می کردم  .البته  چند سالی  که  گذشت  و قاسم  بزرگ شد و خانه  هم از ارزش  افتاد  یکروز  قاسم  که  مرتب  به  خانه  سر می زد  .آن قاب عکس  را شکاند  و کاغذ را پاره  و عکسش  را  در آورد .  کم  ارزش  شدن  خانه  قاسم  را  واداشت  که  خانه  را بفروشد و  در  یک  اقدام  فوری   نسبت  به  فروش  خانه  با  قیمتی  بسیار  ارزان ( شاید 500   ا لی700 تومان ) به  فردی  بنام  علیمراد  رحیمی  که  در شهر  به خرید و فروش آهن آلات و چیدن  تخت های سیمی  اقدام  می نمود   کرد .و این مسئله  پدرم  را  به فکر واداشت   که  تدبیری  بیندیشد زیرا  می دانست ، علیمراد  رحیمی  با  توجه  به  شغلش  خانه  را  جهت  لوله  و پلیت های  آن  خریده است و احتمال  تخریب  خانه  بسیار  است .

چند  روز گذشت  یکروز اول  صبح دیدیم  که  یک  کامیون  با چند  تا کارگر به  طوفشیرین  ودر  مقابل  مغازه  توقف  نمودند  وبا  هم  داشتند  مشورت  میکردند  که  چگونه  خانه  را تخریب  کنند  که  پدرم  جلو  رفت  و به  آنها  گفت  که  برای  چکار  آمدید  (خود  علیمراد  نیامده بود )ولی ظاهرا" پسرش در میان آنها  بود و لی فرد  دیگری   مسئول  کار بود (که نام پدرش محمد مراد بود )و   به پدرم گفت : «اومدیم  این خونه  را  خراب  کنیم .»

پدرم  گفت :  «من  نمیگذارم  که  این  خانه  را خراب  کنید .»

آن مردگفت:« ما  این  خونه  را خریدیم و مال  خودمان  است .»

 

 

 

پدرم گفت  : «درست  نیست  که  شما  بخواهید  این  خانه  را   در وسط  آبادی  خراب  کنید .»

 او گفت :« اونکه  این  خونه  را خریده  علیمراد  است و  این  هم  (اشاره به  یک  پسر ) پسرش  هست .»

  پدرم  گفت  : «در  هر صورت  من نمی گذارم  شما  خونه  را خراب کنید  .»

 اوگفت  :«ما  اومدیم  اینکار  را انجام  بدیم   و  اینکار  را هم  میکنیم  .»

پدرم  گفت  : «اگه  کلنگتون  را  به  این  خونه  زدید   می دهم  آنقدر  بزنندتون  تا  با  سرو دست  شکسته   از  اینجا  بروید .»

 او گفت  :« مگه  الکیه  ؟ ما  این  را خراب  می کنیم  .»

  پدرم  از  آنها  فاصله  گرفت  و  دیگر  با  آنها بحث  نکرد .  آنها  چند  دقیقه  مردد ماندند  و سپس  غرولند کنان   سوار کامیون  شدند  و رفتند  .   چند  هفته  گذشت    دو باره  باز  همین  افراد   برای  تخریب  خانه  آمدند  و پدرم   هم  مثل  دفعه  قبل  محکم  سر موضع  خود  ایستاد  و  نگذاشت   خانه  را  خراب  کنند.و  باز  آنها  با  اوقاتی  تلخ  رفتند.

 چند  روز  گذشت  تا  اینکه  یکروز  دیدم  مردی  به  طوفشیرین  وبه  درب  مغازه ما  آمد  و  پدرم  که اورا  می شناخت  با او احوالپرسی  کرد  و تعارف  نمود داخل مغازه  بنشیند .و با  او شروع  به  صحبت  نمود  او علیمراد  رحیمی  (خریدار خانه ) بود و به پدرم گفت : «آقای  افشار  چرا  مانع  کار  بچه  ها  شدی ؟»

 پدرم  گفت :« می خواستم  که  خودت  بیائی .تا  باهات  حرف  بزنم  .»

 اوگفت  :«خودت  که  از  کار و شغل  من  با اطلاعی  . و منم  این  خونه  را  برای  آهن الات و لوله و پلیت  ان  خریده ام  و نخریده ام  که  بیایم  در آن سکونت کنم .»

پدرم  گفت :« میدونم . شما  دانسته  ویا  ندانسته  داری  کاری  می کنی  که  عاقبت  خوبی  ندارد . »

او گفت : «مگه  خرید و فروش  خانه  و آهن و لوله  و اینطور  چیز ها   عیبی داره؟ » 

پدرم گفت : « نه  اینها  عیب  نیست .ولی  اینکه  بخواهی  وسط  محله  مخروبه  درست  کنی  و بجای  آبادی  و ابادنی   توی  محله  محل مناسبی  برای دزد ها و معتاد ها  و هزار تا کار  نا شایست  زمینه  سازی کنی  ایراد دارد  ! »

او گفت  :« ولی  من  با این  نیت  خانه  را خریدم  . و اگر  آهن الات  انرا  نبرم  بفروشم  ضرر می کنم .»

پدرم  گفت : « اگر  تو قبل  از  خرید  با من  مشورت  می کردی .من  تورا  راهنمائی  می کردم  .»

او گفت :« ولی  جاهای  دیگر  که  من  خانه  می خریدم  مشکلی  نداشتم  و الان  تو داری  برام  مشکل درست می کنی .»

 پدرم  گفت : «الان  مسئله  را  برایت  بیشتر  باز می کنم  و  بعد  هم  دو  راه  بتو  پیشنهاد  می کنم   هر کدام  را  که  خواستی  انتخاب و  عمل  کن  . و  سپس  ادامه  داد  .من درمورد کار  شما  به اندازه  کافی  فکر  کرده ام و روش  کار تو  مانند انگلیسی ها  می باشد   که  هر وقت  می خواستند  پای خودشان  را به جائی  باز  کنند  ابتدا  با  قیمت  و هزینه  زیاد  دون  پاشی  میکردند و تور  می انداختند  و بعد از  اینکه  جا افتادند   شروع  به  غارت و چپاول  می کردند  و تا می توانستند  در کشور های  ضعیف  و  فقیر  ..........   از  این  روش  استفاده  می کردند  .»

علیمراد  با  حیرت  و تعجب  به  سخنان  پدرم  گوش می داد و یک  لحظه  بخود  آمد و گفت :« افشار  انگلیسی مون هم کردی ؟»

 و  سپس  پدرم  ادامه  داد   که : « شما  در ابتدای  ورودی  به  طوفشیرین  از  محله  گلابلی ها  در سمت  چپ  یک  محله بنام شش بلوکی ها  را  با روش  خود  نابود  کردی  و اکنون ان محله  کاملا"  ویرانه  شده  و مامن  مناسبی  برای  دزدان  می باشد   . ضمن  اینکه  یکی  دو  خانواده  را  بیچاره  و آواره  کردی   .اول خانه  آنهائی  مانند همین  احمد علی   را خریدی  و تخریب کردی  ودر میان آبادی  با  بوجود  آوردن  چندین  مخروبه  مابقی مردم  که  دو  الی  سه  خانواده  می شدند از ترس  و وحشت  بوجود آمده  در محله  با  توجه  به  اینکه  وضعیت  مالی  خوبی  نداشتند  به  سراغ  توآمدند  وخانه هایشان  را بتو  با فیمت  ارزانتر  فروختند  و از  ان محل  به  جاهای  دیگر  به  اجاره  نشینی  پرداختند و  اکنون  اکثرا"  حالت  آواره ای  را  دارند  که  از  پس  کرایه  خانه  برنمی  ایند  ولی  قبلا"  در خانه  خودشان  زندگی   راحت تری  داشتند واین  کارها  عاقبت  ندارد  و کسی  که  کلنگ  ویرانگری  بزند  از دنیا  خیر  نمی بیند  مگر اینکه  نا اگاهانه  باشد  و لطف  خداوند  موجب  بخشایش  وی گردد.»

علی مراد  رحیمی : «اقای افشار . هم انگلیسی مون کردی .! هم  هزارتا  گناه  بمون  بستی  تو را  بخدا  حالا  که  اینطور  قضاوت  می کنی   ؟یه راه  خیر  و درست  هم  بگو   تا  مای  خلاف کار و گناه کار  بدونیم  از این  به  بعد  چه کنیم؟ »

پدرم  گفت : « من اگر  شما بعد  از تخریب  خانه  ها  آنها را  خوب  صاف  می کردی و حالت  مخروبه بجا نمی گذاشتی  شاید  مانع  کار شما  نمی شدم  ؟»

 

علیمراد: « ولی  من  انهارا برای  لوله  و پلیت  شان  خریدم  و سنگ های  ان  ارزشی  ندارد  و صاف  کردن  کامل  خانه  هم  هزینه  بردار  است  که  به  زحمتش  نمی ارزد .»

پدرم  گفت  : « حالا روند ادامه  کار  تو  را اگر بخواهی  خانه  را تخریب  کنی  برایت  شرح  می دهم .  شما  بعداز اینکه  خانه  احمد  علی  را  خراب کردی   ؟آنطرفتر  آقای  صفائی  که  او  هم  از  اینجا  رفته  اهواز  به  سراغ  تو  می اید  و خانه  اش را  بتو  می فروشد  وسپس انطرفتر   قلندر  نادریان  هم  که  خودش هست و زنش  چون  بچه ای  ندارد و وضعیت  مالی  خوبی دارد  او هم  با  بوجود امدن  چند  مخروبه  اطراف  خانه اش به  سراغ  تو  می اید  .و مدتی  بعد  هم  علی  افشار  پسر  عموی  بنده  هم  که  اکنون  در  امیدیه  شاغل  است  به  سراغ  تو می  اید  و او هم  خانه اش  را  بتو  می فروشد و در این محله  من میمانم  و یکی الی  دو  خانواده  که  توان  مالی  خیلی  بدی  دارند  و  انوقت  در  این  گیرو دار  ما  چند  خانواده   بد بخت  و اواره  می  شویم  که  راه  گریزی  نداریم و حال  که  اوضاع  را  کاملا"برایت  شرح دادم  دو تا  پیشنهادم  را  برایت  طرح  میکنم .

اولا"، اگر می خواهی  به  روش  خودت  عمل  کنی . اول  بیا و خانه  های  ما چند  نفر  را  با  قیمت  عادلانه  بخر  و سپس  خانه های دیگران  را بخر و تخربب کن .

راه  دوم  ، حال  باتوجه  به اینکه  خوب و بد  کار  تو را برایت  توضیح دادم .و اگر  بخواهی  عاقبت  بخیر  شوی و از  ویرانکردن  خانه  های  مردم  دست  برداری  من  این  خانه احمد  علی  را  با  قیمت  مناسب  برایت  میفروشم  بطوری  که  سود هم داشته  باشی  ولی  اگر  باز بخواهی  مثال عینی تر برایت بزنم . وضعیت  بخش  نفت سفید است  که  به ویرانی کشیده شده است  .و انتهای  کار تو  ویران کردن طوفشیرین  است . که شاید  بعد از آن  دامنه کار به هفتکل هم کشیده شود  که در آن وقت دودش . به چشم  خودت هم خواهد رفت .

 

علیمراد  که  تاکنون  متوجه  عمق و عاقبت   کار خود  نبود  بلند  شد و گفت : « آقای افشار  از اینکه  منو یه مقداری روشن کردی  از تو تشکر می کنم و این هم کلید  همین خانه  احمد علی  .  تو از طرف  من وکیل  تام الاختیار هستی  هر کاری  را  که صلاح دانستی انجام بده .» و  سپس خدا حافظی کرد و رفت .

 

چند ماه  بعد  پدرم  خانه  را با قیمت مناسبی  به   علی  احمدی  که قبلا"در فلوتینگ ساکن بود فروخت واو به طوفشیرین نقل مکان نمود  و بعد از او هم  چند  خانواده  دیگر  از بستگان  علی احمدی  هم به طوفشیرین  امدند  و تعداد دیگری  از  خانه  ها  مسکونی  شدند  و تعداد خانه های  خالی  به حد اقل رسید .

این حرکت پدرم  از نابود شدن طوفشیرین  در آن زمان جلوگیری کرد و الحمدالله  هنوز طوفشیرین  سر پاست .

                                           والسلام

                                                                                   م--- افشاری  

 

      

/ 2 نظر / 29 بازدید
بابک تگریان

سلام اقای افشاری از خواندن چند پست از وبلاگ شما لذت بردم از اینکه با عمق و معنا مطلب می نویسید خرسند گشتم البته در حقیقت بدلیل نامی که از ان معمار اصفهانی { مرحوم معمار جواد تگریان _ کوهرنگی } اوردید جذب وبلاگتان شدم چرا که ایشان از بستگان اینجانب میباشند او عموی پدرم بوده و بهمراه برادرش مرحوم معمار رضا { پدر بزرگ اینجانب } سالهایی در هفتکل و مسجد سلیمان مشغول بکار بوده است

بابک تگریان

جناب افشاری مایلم اگر فرصتی باشد با شما دیداری داشته باشم تلفن اینجانب 09161185068 لطفا در صورت تمایل شماره خودتان را sms کنید بنده تماس میگیرم